P
Ilość znalezionych haseł: 1855
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Luscinia svecica, ang. Bluethroat) ptak z rodziny Muscicapidae (muchołówkowate), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 13-14 cm, masa ciała 15-25 g. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec w szacie godowej ma niebieski śliniak podkreślony czarną i rdzawą półobrożą na piersi. Ubarwienie wierzchu ciała szarobrązowe, spodu jasnopłowe. Na głowie biała brewka. Ogon brunatny u nasady rdzawy z wyjątkiem środkowej pary sterówek. U samicy rysunek na gardle i piersi wyblakły ze zredukowaną ilością barwy niebieskiej. W Polsce słabo rozpowszechniony gatunek lęgowy, występujący głównie w dolinach większych rzek, zwłaszcza w środkowej i północnej części kraju. Zamieszkuje zakrzaczone, podmokłe łąki, łęgi nadrzeczne. Gniazdo zakłada na ziemi. W okresie IV-VI składa 5-6 jaj, które wysiaduje samica przy niewielkiej pomocy samca przez 13-14 dni. Wyprowadza 1-2 lęgi w roku. Gatunek wędrowny, przeloty III-IV i VIII-X, zimuje w Afryce. Pożywienie: drobne bezkręgowce, nasiona, także jagody. Liczebność w Polsce szacowana na 1300-1800 par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(historia i tradycja leśna), wydany w Poznaniu w 1869 r. nakładem Mieczysława Leitgebera, pierwszy w Wielkim Księstwie Poznańskim podręcznik omawiający różne zagadnienia z zakresu gospodarstwa leśnego, napisany przez polskich leśników, którzy zdobyli wyższe wykształcenie leśne głównie w Królewskiej Saskiej Akademii Leśnej w Tharandcie, poczynając od 1840 r. Wśród autorów „Podręcznika leśnictwa” znalazł się także Eugeniusz Ronka z Bagatelki koło Miłosławia, zarządzający lasami Mielżyńskich, który ukończył studia w petersburskim Instytucie Leśnym w 1820 r. Redaktorem dzieła był Józef Łukomski. Poza Eugeniuszem Ronką autorami kolejnych rozdziałów „Podręcznika ...” byli: Hipolit Trąmpczyński – do 1846 r. zarządca lasów kórnickich Tytusa Działyńskiego, a później lasów zaniemyskich Heliodora Skórzewskiego, Franciszek Chojnacki z Bożejewa (lasy Leona Skórzewskiego), Walenty Janas z Dobrojewa (lasy Stefana Kwileckiego), Walerian Górecki z Próchnowa (lasy Ofelii ze Skórzewskich i Józefa Potulickich), Józef Rivoli z Kórnika – zarządca lasów kórnickich Tytusa i Jana Działyńskich, Józef Łukomski z Kruszewa – zarządzający lasami Romana Świnarskiego oraz Jóżef Haydes (Młody leśnik) z Czerniejewa – zarządca lasów Skórzewskich. „Podręcznik leśnictwa” rozszedł się w przeszło 500 egzemplarzach, był także reklamowany na wystawie we Lwowie w 1894 r.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), w opisie taksacyjnym warstwę podrostu należy opisywać, jeżeli zajmuje co najmniej 10% powierzchni, podając przy tym:1) gatunek drzewa i jego udział, w kolejności malejącej, określonej na podstawie zajmowanej powierzchni lub liczby drzewek;2) przeciętny wiek warstwy;3) przeciętną wysokość gatunku panującego;4) procent pokrycia powierzchni wyłączenia wyrażony ułamkiem dziesiętnym dla całej warstwy (analogicznie jak zadrzewienie);5) jakość hodowlaną, którą określa się dla poszczególnych warstw młodego pokolenia, przy zastosowaniu kryteriów jakości hodowlanej młodników (w wypadkach, gdy jakość hodowlana wynosiłaby: 34, 43, 44, młode pokolenie zalicza się do podszytu).W programie TAKSATOR uwzględniono możliwość określania miąższości grubizny dla podrostu, gdy ten osiągnął stosowne wymiary (podrost o charakterze dolnego piętra). Do tej warstwy należy zaliczyć pojedyncze, wyróżniające się egzemplarze drzewek w kępach podrostu, jednakże niespełniające kryteriów piętra drzewostanu.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, rośliny zielne), Blechnum – rodzaj z rodziny Blechnaceae (podrzeniowate), liczący około 150-200 gatunków rozmieszczonych kosmopolitycznie w różnych rejonach świata. W Polsce jeden gatunek. Podrzeń żebrowiec [Blechnum spicant (L.) Roth.] – paproć o skośnym kłączu i liściach skupionych w rozetę, wyraźnie zróżnicowanych na asymilacyjne i zarodnionośne. Pierwsze z nich, o długości do 70 cm, są zimotrwałe, pojedynczo pierzaste z odcinkami równowąskimi i całobrzegimi, ciemnozielone, skórzaste i błyszczące. Nerwy rozgałęziają się widlasto. Liście zarodnionośne wyrastają ze środka rozety, są dłuższe od asymilacyjnych, sztywne i składają się z wąskich odcinków o podwiniętych brzegach. Mają brunatne osadki, a blaszki dość szybko przebarwiają się z koloru zielonego na brunatny. Gatunek częsty w górach, rzadszy w innych rejonach południowej części kraju i rzadki na pozostałym obszarze. Rośnie przeważnie w cienistych borach świerkowych i jodłowych.
Zobacz więcej...
(urządzanie lasu), w urządzaniu lasu rozumiane jako najmłodsze pokolenie drzewostanu, nieprzekraczające 0,5 m wysokości, pochodzące z odnowienia sztucznego. Warstwę podsadzeń należy opisywać, jeżeli zajmuje co najmniej 10% powierzchni, podając przy tym:1) gatunek drzewa i jego udział, w kolejności malejącej, określonej na podstawie zajmowanej powierzchni lub liczby drzewek;2) przeciętny wiek warstwy;4) procent pokrycia powierzchni wyłączenia wyrażony ułamkiem dziesiętnym dla całej warstwy (analogicznie jak zadrzewienie);5) jakość hodowlaną, którą określa się dla poszczególnych warstw młodego pokolenia, przy zastosowaniu kryteriów jakości hodowlanej młodników (w wypadkach, gdy jakość hodowlana wynosiłaby: 34, 43, 44, młode pokolenie zalicza się do podszytu).
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 »
Wszystkich stron: 124
