Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
S
Ilość znalezionych haseł: 1390

Historia i tradycja leśna

Skwirzyński Walerian

(historia i tradycja leśna), Walerian Michał Wilhelm Skwirzyński urodził się 27 listopada 1893 r. w Bełzie pow. Sokal, woj. lwowskie. Był synem Tadeusza, dr. weterynarii i Seweryny z d. Perelli. Szkolę podstawową ukończył w Bełzie, a gimnazjum w Przemyślu, po czym podjął studia w Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu. Wcielony do armii austro-węgierskiej 1 sierpnia 1914 roku. Służył przez całą wojnę w artylerii ciężkiej, awansując do stopnia kapitana. Po zakończeniu wojny kontynuował studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej, pracując równocześnie jako geodeta w biurze geodezyjnym P. Góralskiego we Lwowie. Studia ukończył na Wydziale Leśnym SGGW w 1925 roku pracą dyplomową na temat „Fitosocjologiczna metoda opisu drzewostanów podług Hulta zastosowana w leśnictwie" W 1922 r. ożenił się z Krystyną Czuruk, z którą miał dwoje dzieci: córkę Janinę (ur. 2 IV 1924 r., oraz syna Stanisława (ur. 31 III 1929 r., zginął w Powstaniu Warszawskim). W latach 1925 - 1927 r. pracował jako asystent w Katedrze Geodezji SGGW w Warszawie. Od wrześniu 1927 r. do połowy kwietnia 1929 r. pracował w Dyrekcji Lasów Państwowych w Łucku, a następnie w Niekłańskich „Zakładach Ostrowieckich”, gdzie zajmował się pomiarami lasów. W 1933 roku przeniósł sie z rodzina do Kórnika, gdzie z dniem 15 marca objął stanowisko nadleśniczego w Fundacji „Zakłady Kórnickie", którą pełnił do wybuchu II wojny światowej. W 1939 r. został zmobilizowany i brał udział w kampanii wrześniowej w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej. W czasie transportu do Fordonu k. Bydgoszczy zbiegł i powrócił do Warszawy, gdzie wraz z kolegami ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (Stanisławem Kozerskim, Janem Wolskim i Janem Miechowiczem) założył spółkę handlu drzewem. Po bezskutecznej próbie powrotu po wojnie do Kórnika, podjął pracę w Warszawskim Okręgowym Przedsiębiorstwie Mierniczym, a od 1957 r. w Biurze Urządzania Lasu i Projektów Leśnictwa przy Ministerstwie Leśnictwa w Warszawie na stanowisku starszego inspektora. Był czynnym członkiem Stowarzyszenia Geodetów Polskich. W 1966 przeszedł na emeryturę. Zmarł 27 listopada 1977 r. w Michałowicach i został pochowany na cmentarzu w Raszynie k. Warszawy.

Zobacz więcej...

Ptaki

słonka

(zoologia leśna,ptaki), (łac. Scolopax rusticola, ang. Woodcock) ptak z rodziny Scolopacidae (bekasowate), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 33-38 (w tym dziób 6-8) cm, rozpiętość skrzydeł 55-65 cm, masa ciała 144-420 g. Ubarwienie wybitnie maskujące, w odcieniach brunatnych, rdzawych i szarych ze skomplikowanym wzorem na piórach. Na skrzydłach i wierzchu szare pasy. Na wierzchu głowy czarne poprzeczne paski. Spód szaropłowy z poprzecznymi prążkami. Dziób mocny, prosty, cielisty z ciemnym końcem. Dziób może się rozchylać na końcu, co ułatwia chwytanie zdobyczy w glebie. Nietypową cechą słonki są oczy przesunięte do tyłu i wierzchu głowy, co poszerza kąt widzenia. Brak dymorfizmu płciowego. W Polsce umiarkowanie rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje wilgotne lasy liściaste i mieszane. Wiosną (IV-VI) samce odbywają o zmierzchu loty tokowe (tzw. ciągi), oblatując kilkakrotnie zajmowany teren i wydając charakterystyczne głosy zwane chrapaniem i psykaniem. Gniazdo zakłada na ziemi. W okresie V-VII składa 4 jaja, które wysiaduje wyłącznie samica przez 21-24 dni. Zagniazdownik, pisklęta wykluwają się pokryte puchem i są od razu gotowe do opuszczenia gniazda. Wyprowadza 1-2 lęgi w roku. Gatunek wędrowny, przeloty III-IV i X-XI, zimuje w zachodniej Europie i basenie Morza Śródziemnego. Pożywienie: bezkręgowce, głównie glebowe (dżdżownice, larwy owadów). Liczebność w Polsce szacowana na 20-100 tysięcy par. Gatunek łowny. Okres polowań od 1 września do 21 grudnia.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt