Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
S
Ilość znalezionych haseł: 1390

Oprogramowanie i sprzęt

system przepływu pracy i obiegu dokumentów

(informatyka w leśnictwie, oprogramowanie i sprzęt), jest to klasa oprogramowania, które wspomaga automatyzację procesów biznesowych. Zadaniem oprogramowania jest integracja wszystkich zasobów informacyjnych i informatycznych używanych w przebiegu procesu oraz sterowanie przepływem czynności pomiędzy wszystkimi uczestnikami procesu. Oprogramowanie takie najlepiej nadaje się do automatyzacji procesów, które przebiegają wg bardzo ściśle i jednoznacznie zdefiniowanych reguł. Typowe zastosowanie to np.: obsługa wniosków wpływających do urzędu o wydanie pozwoleń na budowę, obsługa wniosków kredytowych w banku. Projekt taki wymaga odwzorowania wątków procesów, które zdecydowano się zautomatyzować. Należy dokładnie przebadać zapotrzebowanie na informację w przebiegu procesu, odnaleźć źródła tej informacji i sposób jej pozyskania. Nośnikiem informacji w procesie są dokumenty formalne, które istnieją tylko w postaci elektronicznej. Są przez system wczytywane od razu w formie elektronicznej lub przetwarzane z wersji papierowej. W przebiegu procesu dokument ulega przetwarzaniu. Mogą powstawać nowe dokumenty wykorzystujące zawartość informacyjną z innych dokumentów lub danych pobieranych z systemów transakcyjnych. Zadaniem systemu jest utrzymywanie repozytorium dokumentów i współpraca z urządzeniami wyjściowymi służącymi do różnych form prezentacji dokumentów. Coraz częściej systemy takie są wykorzystywane do obsługi procesów międzyinstytucjonalnych.

Zobacz więcej...

Jednostki klasyfikacji gleb

systematyzowanie gleb - Klasyfikacja gleb leśnych Polski

(Gleboznawstwo leśne), Gleby leśne to gleby w lasach, obejmujące naturalne, półnaturalne lub przekształcone gospodarką leśną jednostki, powstałe i funkcjonujące w wyniku wzajemnego odziaływania z roślinnością drzewiastą i z roślinnością runa leśnego. Właściwości i morfologia gleb leśnych są dzisiaj, w warunkach geograficznych Polski, wzorcowymi przykładami naturalnych lub zbliżonych do naturalnych gleb. Gleboznawstwo leśœne, które przez istotny udział w kartografii siedliskowej lasów, służy bezpośœrednio gospodarce narodowej i umożliwia bezpośœrednie oddziaływanie wiedzy o glebie na kształtowanie leśœnej szaty rośœlinnej. Ukierunkowanie rozpoznawania gleb na związki z rośœlinnością w lasach jest utrwalone wieloletnią tradycją i dośœwiadczeniem gleboznawców leśœników. Stosowana w lasach Klasyfikacja gleb leśœnych Polski [2000] wyróżnia typy, podtypy, rodzaje i gatunki gleb z nowośœcią w zakresie kolejnej jednostki –→ odmiana podtypu gleby. Odmiana podtypu gleby w zakresie trofizmu jest najlepszym obecnie elementem klasyfikacji, łączącym glebę i roœślinność leśœną. Ma to ogromne znaczenie zwłaszcza przy ocenie miejsca gleb w kształtowaniu warunków życia drzew w lasach. Pierwszy prototyp Klasyfikacji gleb leśnych Polski opublikowany został w roku 1951 autorstwa prof. L. Królikowskiego, który znalazł zastosowanie w urządzaniu lasu w Instrukcji z roku 1957. Kolejne wydania Klasyfikacji gleb w lasach ukazują się w latach 1969, 1973, 2000 (→ historia wydań Klasyfikacji gleb leśnych Polski). Najnowsze z roku 2000 wydanie tej klasyfikacji przewiduje typ gleby jako podstawową jednostkę systematyzowania zbiorów. Zdefiniowano 25 typów gleb, większość z kilkoma podtypami (patrz tabela). Klasyfikacja ta została wprowadzona do stosowania w Lasach Państwowych. Głównym jej zastosowaniem jest kartografia siedlisk, realizowana obecnie na dużych obszarach. W skali kraju jest to od kilku do kilkunastu nadleśnictw rocznie, dla których wykonuje się operaty siedliskowe. W pracach tych podstawą wyróżniania i diagnozowania typu siedliska jest typ gleby i jej właściwości oznaczane w laboratoriach (→ SIG). W czasach po drugiej wojnie światowej, kolejne wydania Klasyfikacji gleb leśnych Polski ukazują się niemal równolegle do wydań Systematyki gleb Polski. Są to więc dwa nurty systematyzowania gleb w Polsce. Pierwszy dotyczy gleb w lasach, które można uznać za zbliżone do naturalnych, a drugi obejmuje gleby uprawne przekształcone w wyniku gospodarki rolnej.

Zobacz więcej...

Jednostki klasyfikacji gleb

systematyzowanie gleb - Soil Taxonomy

(Gleboznawstwo leśne), Soil Taxonomy to system porządkowania gleb opracowany przez Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych AP i Narodową Służbę Glebową. Prezentuje on klasyfikację gleb opartą o wiele parametrów, w większości są to właściwości gleby. System jest oparty o następujące jednostki taksonomiczne: Rząd, Podrząd, Wielka Grupa, Podgrupa, Rodzina i Seria. Podstawową jednostką systemu są następujące Rzędy: Alfisols — wytworzone z umiarkowanie zwietrzałych skał, bogatych w związki żelaza i aluminium pod roślinnością lasów iglastych i liściastych. Andisols — wytworzone z popiołów wulkanicznych o właściwościach szkliwa wulkanicznego i amorficznych materiałów ilastych, zawierających allophany, imogolity i ferrihydrity. Aridisols —powstające w klimacie suchym i półsuchym Entisols — nie wykazują różnicowania na poziomy genetyczne. Gelisols — gleby strefy klimatu chłodnego, zawierające wieloletnią zmarzlinę do głębokości dwóch metrów. Histosols — wytworzone głównie z materiałów organicznych. Inceptisols — są to gleby słabo wykształcone, starsze i lepiej wykształcone od Entisols Mollisols — powstające w terenach umiarkowanie suchych i umiarkowanie wilgotnych pod roślinnością trawiastą. Oxisols — znane z występowania w lasach wilgotnych tropików Spodosols — gleby typowe dla iglastych lasów borealnych Ultisols — znane jako gleby wytworzone z czerwonych iłów Vertisols — gleby zawierające dużo iłów pęczniejących

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt