S
Ilość znalezionych haseł: 1390
(Gleboznawstwo leśne), Systematyka gleb Polski to system klasyfikacji gleb obejmujący syntetyczny opis wyróżnianych jednostek i zasad ich wyróżniania. Każde wydanie Systematyki gleb powstaje dzięki pracy zespołów autorów, którzy podsumowywują najnowsze osiągnięcia nauki w gleboznawstwie. Celem takich opracowań jest ujednolicenie w skali kraju nazewnictwa, a także kryteriów wydzielania jednostek. Każda systematyka wymaga aktualizacji co kilka, albo co kilkanaście lat. W tej problematyce ukazało się już piąte wydanie Systematyki gleb Polski opublikowane w roku 2011. Pierwsze wydanie ukazało się w roku 1956, a kolejne w latach 1959, 1974 i 1989. W pierwszym wydaniu Systematyki wyraźnie stwierdzono, że dotyczy ona klasyfikacji gleb uprawnych. Dodano również, że gleby Polski dzielą się na 3 odrębne kategorie: gleby uprawne, gleby łąkowo-pastwiskowe i gleby leśne. Najnowsze 5-te wydanie Systematyki, definiuje glebę, jako zewnętrzną warstwę skorupy ziemskiej powstałą przy wydatnym wpływie gospodarczej działalności człowieka. Taka definicja zawęża zasięg opracowania do gleb uprawnych. Systematyka, wyd. 5-te wyróżnia 11 rzędów, z wieloma typami i podtypami. W stosunku do Systematyki gleb Polski 1989 jest ona mocno przebudowana, likwidacji uległy działy gleb, a podstawową jednostką systematyki gleb są w tym wydaniu rzędy, a nie typy. Wprowadzono wiele nowych danych diagnostycznych, a także wiele nowych nazw dla dawnych typów gleb.
Zobacz więcej...
(Gleboznawstwo leśne), World Reference Base for Soil Resources (WRB) jest międzynarodową klasyfikacją gleb zaaprobowaną przez → IUSS. Została wypracowana w międzynarodowej współpracy → ISRIC, → IUSS i FAO. WRB zastąpiła poprzednią klasyfikację gleb FAO. Zapożyczyła wiele nowoczesnych koncepcji z amerykańskiej Soil Taxonomy, z legendy do Mapy Gleb Świata FAO, a także koncepcji francuskich i rosyjskich. WRB w swych założeniach ma służyć jako “wspólny mianownik” dla komunikowania się wielu klasyfikacji narodowych z różnych kontynentów świata. WRB wyróżnia wiele jednostek głównych (typów gleb), które dotyczą całego globu ziemskiego. Na obszarach leśnych Polski mają zastosowanie następujące jednostki WRB: → Stagnosols, → Gleysols, → Leptosols, → Arenosols, → Luvisols, → Histosols, → Fluvisols, → Cambisols, → Podzols, → Chernozems, → Vertisols, → Anthrosols.
Zobacz więcej...
(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), zabezpieczanie ran na drzewach powinno być prowadzone przy użyciu systemowych preparatów powierzchniowych, których zastosowanie powoduje: wyrównanie krawędzi rany, tworzenie trwałej powłoki zabezpieczającej przed nadmiernym pękaniem drewna (z przesychania), elastyczność pokrytej powierzchni, stymulację narastania kalusa, zabezpieczenie kambium przed nekrozami. Wobec powyższego zalecić można np. Funaben 03PA, Dendromal, Eko Derma, Tervanol, Lac Balsam.
Zobacz więcej...
(zoologia leśna,ptaki), (łac. Recurvirostra avosetta, ang. Avocet) ptak z rodziny Recurvirostridae (szczudłonogi), rzędu Charadriiformes (siewkowe). Długość ciała 42-46 cm (w tym dziób ok. 8 cm; bez projekcji nóg ok. 10 cm), rozpiętość skrzydeł 67-77 cm, masa ciała 230-435 g. Wyróżnia się cienkim i zadartym dziobem. Ubarwienie białe z czarnym wzorem na wierzchu głowy, grzbiecie i skrzydłach, rzucającym się w oczy zwłaszcza w locie. Nogi długie niebieskawe o stopach zaopatrzonych w płetwy. Brak dymorfizmu płciowego. Gatunek zwiększający swą liczebność w Europie, coraz częściej zalatuje także do Polski, a od lat 90. ubiegłego wieku wyjątkowo gniazduje. Zamieszkuje otwarte, płaskie brzegi jezior i rzek. Gniazdo zakłada na ziemi. W okresie IV-VI składa 4 jaja, które wysiaduje samica na zmianę z samcem przez 23-25 dni. Zagniazdownik, pisklęta wykluwają się pokryte puchem i są od razu gotowe do opuszczenia gniazda. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek wędrowny, przeloty III-IV i VIII-IX, zimuje w basenie Morza Śródziemnego. Pożywienie: drobne bezkręgowce wodne zbierane z powierzchni wody. Podczas żerowania chodzi po płyciznach i charakterystycznie zamiata na boki swym szablasto wygiętym dziobem. Liczebność w Polsce szacowana na maksymalnie 4 pary. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Zobacz więcej...
(Ekonomika leśnictwa), ogół zasad i metod postępowania mających na celu określenie utraty wartości drzewostanu wynikających ze zniszczenia lub przedterminowego wyrębu. Wyróżnia się dwie grupy metod szacowania strat, a mianowicie metody klasyczne i metody tablicowe. Metody klasyczne polegają na zastosowaniu odpowiednich metod wyceny wartości drzewostanów uzależnionych od wieku. Przy czym obowiązuje pewna reguła, zwana „złotą regułą” szacowania strat, która brzmi: wartość straty jest równa wartości drzewostanu, obliczonej odpowiednią metodą, pomniejszoną o wartość możliwego do odzyskania drewna. Dodatkowo, w przypadku zniszczenia lub przedterminowego wyrębu drzewostanu średnich klas wieku, który nie osiągnął kulminacji przeciętnego przyrostu miąższości, dolicza się wartość strat na przyroście. Metody tablicowe szacowania strat w drzewostanach wykorzystują tablice wartości drzewostanów (TWD), które obecnie nazywają się Tablicami wskaźników wartości drzewostanów. Szacowanie strat wymaga dużej wiedzy teoretycznej i praktycznej, gdyż oprócz problemów z wyceną lasu dochodzą problemy oceny skutków w przyszłości, zniszczenia lub przedterminowego wyrębu drzewostanu.
Zobacz więcej...
« 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 »
Wszystkich stron: 93
