Ilość znalezionych haseł: 32
(uboczne użytkowanie lasu), Pozyskiwany z żywych drzew sok jest bezbarwny, przeźroczysty, o delikatnym, przyjemnym smaku. Zawiera 0,7 - 2,0% cukrów (glukozy i fruktozy), kwasy organiczne w ilości 0,1 - 0,2%, garbniki oraz makro- i mikroelementy (0,03 - 0,07%), np. potas, wapń, żelazo, miedź, fosfor, magnez a ponadto witaminy z grupy B. Jego wartość energetyczna wynosi 23 kcal/100 ml. Sok pozyskiwany w sposób racjonalny, zgodny z instrukcją nie powoduje osłabienia lub obumierania drzew. Sok brzozowy oczyszcza, wzmacnia i odmładza organizm. Zalecany jest w chorobach nerek i pęcherza, zaburzeniach krążenia krwi a także w w kosmetyce. Po odparowaniu daje gęsty cukrowy syrop, który może być używany do słodzenia potraw. Z oskoły można też produkować napoje fermentowane a także niektóre rodzaje piwa. W latach 80. ub.w. pozyskaniem soku zajmowało się Przedsiębiorstwo "Las". Był on też wykorzystywany jako stymulator przy żywicowaniu sosny. Obecnie oferowany w handlu sok brzozowy pochodzi z importu.
Zobacz więcej...
(uboczne użytkowanie lasu), liść brzozy zawiera flawonoidy (1,5 - 2,3%), garbniki (9%), saponiny (3,2%), olejki eteryczne, sole mineralne, karotenoidy, witaminy. Wykazuje działanie: przeczyszczające, moczopędne, napotne, przeciwreumatyczne; stosowany jest też w kamicy nerkowej, przy dolegliwościach watroby, łuszczycy i egzemach. Pączki brzozy mają mniejsze znaczenie.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), las bagienny opisany jako zespół o nazwie Thelypteridi-Betuletum pubescentis Czerwiński 1972 z północno-wschodniej Polski. Zbiorowisko występujące na siedliskach wykształconych z torfowisk niskich lub przejściowych w drodze sukcesji w kierunku torfowcowego boru świerkowego. Charakteryzuje się niskim i dość rzadkim drzewostanem złożonym z sosny, brzozy omszonej i świerka, niekiedy z udziałem olszy czarnej. Z krzewów najczęstsze są: wierzba szara i kruszyna, a rzadsze – wierzba uszata i brzoza niska. Do głównych komponentów runa należą: trzcina, zachylnik błotny, nerecznica grzebieniasta i trzcinnik lancetowaty. W stosunku do olsu zespół ten wyróżnia się występowaniem między innymi gruszyczki jednostronnej i okrągłolistnej i gwiazdnicy długolistnej. Dobrze wykształcona jest warstwa mchów z takimi gatunkami, jak: rokiet pospolity, gajnik lśniący, torfowiec błotny. Las bagienny sosnowo-brzozowy zwany jest także sosnowo-brzozowymlasem bagiennym.
Zobacz więcej...
(siedliskoznawstwo leśne), Puszcza Knyszyńska znajduje się w północno-wschodniej Polsce na terenie województwa podlaskiego, na pograniczu powiatów białostockiego (gminy: Dobrzyniewo Duże, Czarna Białostocka, Wasilków, Supraśl, Gródek, Zabłudów, Michałowo) i sokólskiego (gminy: Ja-nów, Sokółka, Szudziałowo, Krynki oraz Suchowola, Dąbrowa Białostocka i Sidra). Do jej obszaru należą także tereny w południowej części powiatu hajnowskiego (gmina Narew) oraz południowo-wschodniej cz. monieckiego (gminy Knyszyn, Jasionówka)
Granice współczesne DOL Puszcza Knyszyńska należy wyznaczać z uwzględnieniem są-siedztwa Puszczy Białowieskiej obejmującej tereny położone na południe, po lewej stronie rzeki Narew.
Falińskim (1968) z uwzględnieniem między innymi następujących uzupełnień - zachodnią granicę stanowi droga nr 685 na odcinku Narew - Nowosady – Pasieczniki Duże z pominię-ciem zurbanizowanego obszaru miasta Hajnówki. Granice północna (rzeka Narew, połu-dniowy brzeg zbiornika Siemianówka, który nie jest w granicach DOL) i południowa (we wschodniej jej części jest rzeka Policzna) w znacznej mierze pokrywają się z granicami mezoregionu przyrodniczo-leśnego PB (II.16). Pozostała część granicy południowa biegnie z Pasiecznik Dużych na wschód lokalnymi drogami przez Piaski – Długi Bród do Wiluk i rzeki Policznej.
Do różnych opracowań i celów badawczych granica południową DOL Puszcza Białowieska może być jednak przyjmowana z godnie z przebiegiem granicy obrębu Starzyna z Nadleśnic-twa Hajnówka, która jest jednak mniej wyraźna w terenie od wyżej zaproponowanej na od-cinku Pasieczniki Duże – rzeka Policzna w okolicy miejscowości Wiluki; jednak wyznaczona na wielu mapach i przyjęta w wielu opracowaniach.
Nazwa na mapie 'Polska mapa krajobrazowa' terenów leśnych w wschodniej (środkowej) części podlaskiego, na wschód i płn.-wsch. od Białegostoku
Puszcza wsch.-zach. do 80 km. – płn - płd. 40 km
Puszcza Knyszyńska rozciąga się do 80 km w kierunku płn.-zach. – płd.-wsch.-zach., oraz do 40 km w kierunku wsch.-zach.
PK Puszczy Knyszyńskiej
W regionalizacji fizycznogeograficznej Puszcza Knyszyńska to tereny zaliczone do mezore-gionu Wysoczyzny Białostockiej (843.33) oraz w części płn. do mez. Wzgórz Sokólskich (843.34). W regionalizacji przyrodniczo-leśnej 2010 są to tereny w granicach mezoregionu Puszczy Knyszyńskiej (II.15). Północna oraz południowa część puszczy znajduje się na Wy-soczyźnie Białostockiej (II.14).
Pow. wg Sokołowskiego (Sokołowski, 2006) 114 tys. ha
W przyjętych granicach jest to obszar o powierzchni …….. km2, z czego …% zajmują lasy. Wśród gruntów uznanych za lasy i tereny seminaturalne około ……% to lasy mieszane. Lasy iglaste zajmują ………..%, liściaste ….% a pozostałe …..%.
Na omawianym terenie ….% lasów jest w zarządzie RDLP Białystok, nadleśnictwa: Czarna Białostocka – cz. płd., Knyszyn – cz. płn.-wsch., Supraśl – bez cz. płn.-wsch., Krynki – cz. płd., Dojlidy – cz. płn.-wsch., Zednia – bez cz. płd.-zach. oraz Waliły.
Zobacz więcej...
(botanika leśna, fitosocjologia), zespół leśny w typie boru mieszanego bagiennego o nazwie naukowej Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis Libbert 1933, z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Dicrano-Pinion, występujący w północno-zachodniej części Polski. Zasiedla zagłębienia terenu o wysokim poziome wód gruntowych, na podłożu piaszczystym lub piaszczysto-gliniastym z powierzchniową warstwą torfu typu przejściowego lub murszu; często są to brzegi zatorfionego zagłębienia, w którego centrum występuje bór bagienny. Czasami brzezina bagienna jest zespołem samodzielnie zajmującym płytkie zagłębienia albo wchodzi w kompleks z olsami lub acydofilnymi lasami brzozowo-dębowymi. Najczęściej występuje na glebach torfowych torfowisk przejściowych. Drzewostan niemal czysto brzozowy z wyraźną przewagą brzozy omszonej nad brodawkowatą; w domieszce zwykle olsza czarna i sosna. Warstwa krzewów dobrze rozwinięta zwykle z udziałem kruszyny, podrostu brzóz, wierzby uszatej oraz miejscami woskownicy europejskiej. Warstwa zielna zróżnicowana w zależności od wilgotności gleby, w miejscach podtopionych zdominowana przez trawy – trzęślicę modrą i trzcinnik lancetowaty, natomiast w miejscach bardziej suchych ma postać krzewinkową z borówką czarna, brusznicą, borówką bagienną, bagnem zwyczajnym, oprócz których występują między innymi: widłak jałowcowaty, nerecznice – szerokolistna i krótkoostna oraz śmiałek pogięty. W miejscach podtopionych występują torfowce oraz płonnik pospolity; ponadto częste są mchy spotykane w innych zbiorowiskach borowych, takie jak: rokiet pospolity, gajnik lśniący i płonnik strojny.
Zobacz więcej...
(ochrona lasu), miejsca składania jaj ptaków, ich wysiadywania oraz wychowywania potomstwa wykorzystywane przez różne gatunki ptaków przez wiele lat. Do gniazd takich zaliczane są przede wszystkim duże gniazda otwarte uformowane na drzewach (np. w postaci gniazd uwitych z gałęzi lub zagłębień powstałych w wierzchołkach złomów drzew o znacznych rozmiarach) oraz gniazda naziemne (umiejscowione na zeszłorocznych platformach gniazdowych, przy pniu drzewa, pod wykrotem, na kępie roślin, na zanurzonych gałęziach drzew, na wysepkach, na półkach skalnych lub u podnóża skał). Ze względów praktycznych przyjmuje się, że ich średnica zewnętrzna powinna być większa niż 25 cm. Do gatunków wykorzystujących tego typu gniazda należą przede wszystkim: rybołów, trzmielojad, gadożer, orlik krzykliwy, orlik grubodzioby, orzeł przedni, krogulec, jastrząb, bielik, kania ruda, kania czarna, myszołów, bocian czarny, bocian biały, kruk, gawron, wrona siwa, ślepowron, czapla siwa, czapla biała, czapla purpurowa, kormoran, puchacz, puszczyk mszarny, puszczyk uralski, puszczyk zwyczajny, uszatka, sokół wędrowny, kobuz, pustułka, samotnik, krzyżówka, nurogęś, jarząbek, żuraw
Zobacz więcej...
(Ekologia lasu, środowiskowe zagrożenia drzew i drzewostanów), susze letnie wynikają z ujemnego bilansu wodnego gleby, przez co jej wilgotność zmniejsza się poniżej krytycznej - około 30% zawartości wody w odniesieniu do suchej masy gleby. Tej krytycznej wilgotność gleby odpowiada jej potencjał wodny rzędu -0,2 MPa. Głównymi przyczynami suszy glebowej są zbyt małe opady i zbyt szybki odpływ wody z jednej strony, a zbyt intensywne parowanie z drugiej. Glebę osusza zarówno parowanie bierne (ewaporacja), jak i parowanie czynne (transpiracja). Drzewa pobudzane do intensywnej transpiracji w czasie suszy nie znajdują dostatecznej ilości wody w glebie, co z kolei wywołuje deficyt wodny w ich tkankach.
Stres wywołany suszą zaczyna się u większości naszych drzew już przy utracie 5% wody tkankowej. Szparki zamykają się gdy deficyt wysycenia tkanek wodą zbliża się do 18%. Przy jego wzroście do około 33% występują subletalne zmiany odwracalne. Powyżej tego progu zmiany są już nieodwracalne, a przy około 65% deficytu następuje śmierć tkanek. Rekcje fizjologiczne u drzew w czasie suszy polegają m. in. na: zamykaniu aparatów szparkowych, zmniejszeniu intensywność wymiany gazowej, spadku aktywności peroksydazy i wzroście zawartości proliny w komórkach oraz znacznym wzroście wydzielania proliny i węglowodanów z korzeni. Deficyt wodny w tkankach roślinnych prowadzi do zmniejszenia objętości komórek, zwiększenia koncentracji soków komórkowych i stopniowej dehydratacji protoplazmy. Właściwie zmniejszenie potencjału wodnego (zawartości wody) ma wpływ na wszystkie procesy życiowe w komórkach. Między innymi zatrzymany zostaje wzrost komórek i synteza białek, rozpoczyna się proces więdnięcia. Wzrastająca w czasie więdnięcia koncentracja roztworów komórkowych powoduje zahamowanie procesów fotosyntezy i oddychania. Centralna wakuola rozpada się na liczne drobne. Naruszeniu ulega struktura błon komórkowych. Z tego stadium możliwy jest jeszcze powrót do normalnego funkcjonowania komórek, szczególnie w przypadku stosunkowo odpornych komórek zarodkowych. Silne uszkodzenie (dezintegracja) błon powoduje jednak nieodwracalne zmiany i śmierć komórek. Stres suszy przyśpiesza m. in. opadanie liści i igieł oraz dojrzałość generatywną i starzenie się drzew. Wśród mechanizmów obronnych uruchamianych przez drzewa w czasie suszy, a prowadzących do obniżenia krytycznej granicy dehydratacji protoplazmy, na szczególną uwagę zasługują: regulacja transpiracji, wzrost ciśnienia osmotycznego oraz intensyfikacja metabolizmu azotu. Zamykanie aparatów szparkowych, (najpierw częściowo, potem całkowicie) jest niezmiernie ważnym mechanizmem obronnym. Ograniczeniu transpiracji towarzyszy wzrost zawartości ABA (kwasu abscyzynowego) w aparacie asymilacyjnym i drewnie. Przy dłużej utrzymującej się suszy szparki są stale zamknięte, a transpiracja odbywa się tylko poprzez kutikulę. Wzrost ciśnienia osmotycznego w komórkach drzew wynika nie tylko z ubytku wody w tkankach, leczy także z syntezy osmotycznie czynnych substancji (zwłaszcza cukrów), pełniących jednocześnie funkcje ochronne. Wzrost ciśnienia osmotycznego zwiększa zdolność pobierania i utrzymania wody w tkankach, co przez pewien czas pozwala na utrzymanie normalnych funkcji życiowych. Jednakże przy nasileniu suszy wzrost ustaje, a okres wegetacyjny ulega skróceniu. Kiedy turgor komórek spada, w pędach i korzeniach drzew uruchamiana jest synteza związków azotowych, niezbędnych do produkcji licznych związków, chroniących je przed zbyt szybkim uszkodzeniem protoplazmy i błon komórkowych. Mróz powoduje dehydratację (odwodnienie) plazmy podobnie jak susza atmosferyczna i glebowa. W czasie długotrwałych mrozów drzewa nie mogą pobierać wody z zamarzniętej gleby. Przez jakiś czas mogą wprawdzie korzystać z wody zawartej w pniu i gałęziach, jednak kiedy i ona zamarznie wówczas nawet dobrze wykształcone igły i młode pędy są narażone na usychanie. Na suszę fizjologiczną wynikającą z zamarzania gruntu narażone są między innymi drzewa rosnące na obrzeżu cieków i zbiorników wodnych, odznaczające się ponad przeciętnymi wymaganiami względem wody. Susze mrozoweg nękają drzewa iglaste zwłaszcza na północnej i górnej granicy lasu, gdzie wskutek zbyt krótkiego okresu wegetacyjnego nie ma on dość czasu na prawidłowe wykształcenie skórki i kutikuli na igłach, a korowiny na pędach. W konsekwencji zimowa transpiracja jest zbyt intensywna, co przy ograniczonym pobieraniu wody prowadzi do usychania igieł, pędów i całych drzew.
Zobacz więcej...
1 2 3 »
Wszystkich stron: 3
