Białowieski Park Narodowy

Rok utworzenia 1932, powierzchnia 10 517 ha. Położony w województwie podlaskim. Siedziba dyrekcji Parku znajduje się w Białowieży. Najlepiej zachowane fragmenty naturalnego lasu Puszczy Białowieskiej znajdują się na obszarach ścisłej ochrony parku narodowego. W dużej części są one chronione już od 1921 roku, kiedy to utworzono leśnictwo „Rezerwat”. Białowieski Park Narodowy jest międzynarodowym rezerwatem biosfery oraz ma status obiektu światowego dziedzictwa naturalnego. Lasy zajmują ponad 90% obszaru parku. Są to głównie żyzne lasy liściaste zwane grądami. Wzdłuż rzek Hwoźna i Narewka rosną wilgotne olsy i łęgi. Przeciętny wiek drzewostanów rosnących na obszarze ochrony ścisłej to 130 lat. Ponad połowa powierzchni parku objęta jest ochroną ścisłą. Na terenie parku występuje ok. 800 gatunków roślin naczyniowych i ponad 3 tysiące roślin zarodnikowych oraz grzybów. Spośród 12 tysięcy gatunków zwierząt 70% stanowią owady. Spośród dużych ssaków można spotkać tu żubra – symbol parku, jelenia, łosia, rysia i wilka. W BPN żyje największe na świecie wolnościowe stado żubrów. Pomimo zachowanych cech lasu pierwotnego, Puszcza Białowieska od tysięcy lat była zamieszkiwana przez ludzi, którzy trudnili się bartnictwem, łowiectwem i wypalaniem węgla. 

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Autor: dr inż. Wojciech Gil