bielojad olbrzymi

(entomologia leśna), Dendroctonus micans (Kugelann, 1794), chrząszcz z rodz. ryjkowcowate (Curculionidae). Występuje w środkowej i północnej Europie, Syberii i w Japonii. W Polsce od niżu aż po góry, lecz nie jest pospolity. Żeruje pod korą głownie świerka, lecz sporadycznie spotykany na sośnie i jodle. Zasiedla głownie odziomkową część drzewa i szyję korzeniową z dużymi napływami korzeniowymi. Najczęściej spotykany na skrajnych drzewach lub drzewostanach przerzedzonych. Chrząszcz osiąga długość 6-9 mm. Rójka odbywa się od maja do czerwca. Samica wygryza pod korą przeważnie uszkodzonych i zranionych drzew nieregularne chodniki  naruszające biel. Wokół otworu wejściowego tworzy się lejkowaty wyciek żywicy zmieszanej z trocinkami. Samica składa do 100 jaj tylko z jednej strony chodnika. Początkowo wylęgnięte larwy żerują grupowo i dopiero po przezimowaniu rozdzielają się i tworzą krótkie chodniki zakończone kolebkami poczwarkowymi. Po przepoczwarczeniu się młode chrząszcze odbywają żer uzupełniający w miejscu wylęgu  lub w pniach i szyi korzeniowej zdrowych świerków, gdzie żerują aż do wiosny następnego roku.  Zimuje stadium larwy lub imago. Cykl rozwojowy trwa jeden rok, lecz w górach lub północno-wschodniej części Polski może przedłużyć się do 2 lat. Gatunek nie jest zbyt pospolity i szkody są rozproszone. Jedynie przy masowym pojawie może przyczynić się do osłabienia drzewa lub zamarcia.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Michalski J., Mazur A. 1999. Korniki. Praktyczny przewodnik dla leśników. Wydawnictwo Świat

Kolk A., Kinelski S., Starzyk, J. R. 1996. Atlas szkodliwych owadów leśnych. Multico Oficyna Wydawnicza   

Publikacje powiązane tematycznie

https://baza.biomap.pl/pl/taxon/species-dendroctonus_micans/default/tlpl/y