Bieszczadzki Park Narodowy

Rok utworzenia 1973, powierzchnia 29 202 ha. Park położony jest w południowo – zachodniej Polsce, w województwie podkarpackim, na styku z granicami z Ukrainą i Słowacją. Siedziba dyrekcji Parku znajduje się w Ustrzykach Górnych. Blisko 70% jego obszaru znajduje się pod ochroną ścisłą. Najwyższy szczyt Bieszczadów i Parku – Tarnica, ma 1346 m n.p.m. Park, wraz z przylegającymi rezerwatami krajobrazowymi, jest częścią pierwszego na świecie trójstronnego rezerwatu biosfery. Lasy zajmują nieco ponad 80% powierzchni. Dominują drzewostany bukowo – jodłowe, z domieszką jaworu. Niektóre ze zbiorowisk roślinnych mają charakter endemiczny – spotykane są tylko we wschodnich Karpatach, na przykład zarośla olchy kosy lub jaworzyna ziołoroślowa. Występują tu także rośliny endemiczne, np. pszeniec biały czy lepnica karpacka. Świat zwierząt jest wyjątkowo reprezentowany przez liczne populacje drapieżników, w tym niedźwiedzia brunatnego, wilka, rysia (symbol parku), będącego symbolem parku oraz żbika. Osobliwością jest także wąż Eskulapa, który ma w Polsce jedynie kilka stanowisk.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Autor: dr inż. Wojciech Gil