borówka matowa

(entomologia leśna), Tetropium fuscum (Fabricius, 1787), syn. ściga matowa, chrząszcz z rodz. kózkowate (Cerambycidae). Występuje w północnej  i środkowej Europie, Gruzji i na Syberii. W Polsce rozprzestrzeniona w lasach iglastych. Rozwija się głównie na sośnie i świerku, ale także notowana była na jodle i na gatunkach introdukowanych takich jak daglezja zielona, wejmutka i świerk sitkajski. Zasiedla dolną część strzały wraz z nabiegami korzeniowymi drzew stojących osłabionych, obumierających i martwych, a także złomy, wywroty, pniaki i drewno świeżo ścięte. Nie zasiedla drzew przeschniętych i okorowanych. Chrząszcz długości  8-17 mm. Larwa dorasta do 22 mm. Okres pojawu chrząszcza przypada na czerwiec – sierpień. ). Imago aktywne są o zmierzchu i w nocy. Kopulacja odbywa się na powierzchni kory. Następnie samica składa pojedyncze jaja w spękania kory. W przypadku drzewa stojącego, składanie jaj rozpoczyna od nabiegów korzeniowych a następnie przesuwa się wyżej. Początkowo larwy żerują w łyku i kambium. Chodniki o krętym przebiegu upchane trocinkami brunatnymi – żer w korze, białawobrunatny – pogranicze kory i drewna, oraz białe – wygryzione z drewna. Jesienią owalnym otworem wgryza się do drewna tworząc hakowato zagiętą kolebkę poczwarkową. Na drzewach stojących kolebka skierowana jest pionowo w dół, wzdłuż włókien, w przypadku drzew leżących, jest prosta w różnym kierunku. Otwór kolebki poczwarkowej jest zatkany wiórkami. Przepoczwarczenie na wiosnę. Cykl rozwojowy trwa od roku do 2 lat. Ściga matowa  jest groźnym szkodnikiem wtórnym drzewostanów świerkowych i sosnowych. Doprowadza również do obniżenia jakości technicznej drewna.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Szujecki A. 1995. Entomologia leśna. T. I i II. Wydawnictwo SGGW

Kolk A., Kinelski S., Starzyk, J. R. 1996. Atlas szkodliwych owadów leśnych. Multico Oficyna Wydawnicza