(inżynieria leśna, hydrologia), umocniony odcinek cieku budowany w miejscach, gdzie występuje duży, skoncentrowany spadek dna, najczęściej w granicach 20-250% lub nagłe załamanie terenu. Może też być stosowany jako umocnienie przelewów zbiorników małej retencji wód powierzchniowych.
ŹRÓDŁO (AUTOR)Babiński S., 1987. Melioracje wodne w lasach. Wydawnictwo SGGW AR. Warszawa.
Publikacje powiązane tematycznie
Wytyczne do realizacji obiektów małej retencji w Nadleśnictwach – Część techniczna. Praca zbiorowa. Warszawa 2008. CKPŚ
Przyjazne naturze kształtowanie rzek i potoków. Praca zbiorowa 2006.
Polska Zielona Sieć: Żelazo J., Popek Z., 2002.
Podstawy renaturyzacji rzek. Warszawa, wyd. SGGW Jędryka E., 2006.
Proekologiczne budowle wodne. Rozwiązania konstrukcyjne, dostosowanie do parametrów hydraulicznych cieków i uwarunkowań przyrodniczo – krajobrazowych. Poradnik. Falenty, wyd. IMUZ