czerwone księgi gatunków

(ochrona przyrody), wydawnictwa książkowe zawierające rejestr i opis statusu gatunków zwierząt, roślin i grzybów zagrożonych wyginięciem w skali globalnej bądź regionalnej. W porównaniu do czerwonych list gatunków, które są uproszczonym wykazem, czerwone księgi zawierają dokładne opisy gatunków, mapy ich rozmieszczenia oraz proponowane sposoby ochrony.
Pierwsze tomy światowej czerwonej księgi, wydane w postaci skoroszytowej przez IUCN w latach 60. XX wieku, były poświęcone ssakom i ptakom. Zawierały karty różnego koloru, w zależności od stopnia zagrożenia. Gatunku skrajnie zagrożone ujęto na kartach czerwonych i od tego koloru przyjęto nazwę dla całej księgi. Z czasem ukazały się tomy poświęcone innym grupom organizmów, ujmowanych w skali świata, kontynentów i regionów. W Polsce ukazały się dwie edycje czerwonych ksiąg.
Pierwsze wydanie Polskiej czerwonej księgi zwierząt ukazało się w 1992 roku. Drugie wydanie w postaci dwutomowej ukazało się w w roku 2001 (Tom I – Kręgowce) i w roku 2004 (Tom II Bezkręgowce).
Pierwsze wydania Polskiej czerwonej księgi roślin ukazało się w 1993 r. i zawierało opisy 206 taksonów roślin naczyniowych. Drugie wydanie ukazało się w 2001 r. i zawierało już 296 taksonów.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Głowaciński Z. (red.) 2001. Polska czerwona księga zwierząt. Kręgowce. PWRiL, Warszawa.

Publikacje powiązane tematycznie

Kaźmierczakowa R., Zarzycki K.(red.) 1993. Polska czerwona księga roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, Kraków.
Zarzycki K., Kaźmierczakowa R. 2001. Polska czerwona księga roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, Kraków.
Głowaciński Z. (red.) 2001. Polska czerwona księga zwierząt. Kręgowce. PWRiL, Warszawa.
Głowaciński Z., Nowacki J. (red.) 2004. Polska czerwona księga zwierząt. Bezkręgowce. Instytut Ochrony Przyrody PAN w Krakowie, Akademia Rolnicza im. A. Cieszkowskiego w Poznaniu.