(Gleboznawstwo leśne), symbol poziomu genetycznego gleby, jeden z wielu ujętych przez hasło → poziomy główne mineralne. Oznacza poziom glejowy trwale nadmiernie uwilgotniony wodami wgłębnymi gruntowymi, wykazuje jednolite lub plamiste barwy stalowe, niebieskawe, zielonkawe, sine, oliwkowe i ich mieszankę. Barwy te wskazują na → warunki redukcyjne w glebie, powodowane przez → warunki beztlenowe i mozaikowo oraz przemiennie występujące → warunki tlenowe. Jest to też poziom diagnostyczny → gleyic, który w Klasyfikacji gleb leśnych Polski stanowi podstawe wydzielania jednostki → gleby gruntowoglejowe.
ŹRÓDŁO (AUTOR)Klasyfikacja gleb leśnych Polski 2000. Praca zbiorowa. CILP.
Publikacje powiązane tematycznie
Klasyfikacja gleb leśnych Polski 2000. Praca zbiorowa. CILP.
Gleby w środowisku przyrodniczym i krajobrazach Europy. 2013. Praca zbiorowa (red. S. Brożek). Wydawnictwo UR Kraków.
Brożek S., Zwydak M. 2003. Atlas gleb leśnych Polski. CILP.