garbniki (taniny)

(uboczne użytkowanie lasu), związki roślinne polifenolowe o cierpkim smaku, chroniące rośliny przed patogenami i zwierzętami roślinożernymi. Dzielą się w zależności od ich budowy chemicznej na: pirogalolowe (hydrolizujące i elagenowe) oraz pirokatechinowe (niehydrolizujące, skondensowane). Garbniki hydrolizujące są nietrwałe, łatwo ulegają hydrolizie do postaci kwasu galusowego. garbniki elagenowe dają w wyniku hydrolizy kwas elagowy. Garbniki pirokatechinowe są efektem polimeryzacji lub kondensacji katechin, nie ulegają one hydrolizie. Garbniki mają właściwość garbowania skór, polegającą na reakcji z białkami skóry. Dzięki temu skóra staje się elastyczna, trwała, nie wchłania wody i nie pęcznieje. Znajdują też zastosowanie do produkcji klejów do drewna i preparatów antykorozyjnych, stosuje się je również w lecznictwie. Oprócz garbników roślinnych wyróżnia się też mineralne, pochodzenia zwierzęcego i syntetyczne.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Autor: prof. dr hab. inż. Anna Barszcz

Źródło: Antkowiak L. Wykorzystanie kory niektórych drzew i krzewów. 1997. Wyd. AR, Poznań

Publikacje powiązane tematycznie

Barszcz A. 2011. Surowce leśne. Materiały do wykładów. KULiD, UR Kraków.
Grochowski W. 1990. Uboczna produkcja leśna. PWN, Warszawa

strona powiązana tematycznie: http://encyklopedia.pwn.pl