gatunki pionierskie

(botanika leśna, ekologia i geografia roślin), gatunki, które mają pewne szczególne właściwości biologiczne i ekologiczne, dzięki którym: - wykorzystują skrajne warunki środowiskowe dla realizacji swych funkcji życiowych, - uzyskują zdolność przystosowania się do skrajnych warunków,- mają zdolność przekształcania skrajnych warunków na warunki optymalne dla życia pojedynczych organizmów, populacji, a w końcu całych biocenoz,- wyprzedzają inne gatunki w procesie zdobywania i zasiedlania nowych obszarów, - decydują o przebiegu inicjalnych faz sukcesji pierwotnej lub wtórnej, ale zwykle ustępują, gdy układ ekologiczny osiągnie pełną stabilność. Do cech drzew pionierskich zalicza się: szybki wzrost w młodości, wczesne zakwitanie, obfite, coroczne owocowanie, anemochorię, światłolubność, wysoką tolerancję w zakresie klimatu i gleby, silną tendencję do rozrostu i rozmnażania wegetatywnego, plastyczność morfologiczną wobec oddziaływań czynników abiotycznych i zoogenicznych, zakwitanie przed rozwojem ulistnienia, anemogamię oraz dwupienność.