gleboznawstwo leśne

(Gleboznawstwo leśne), gleboznawstwo leśne zajmuje się glebami w lasach. Są to gleby o morfologii i właściwościach zbliżonych do naturalnych lub naturalnych, jakich już nie ma na terenach uprawnych. Przykładem są gleby bielicowe i płowe. Obecnie w lasach, a dawniej na terenach uprawnych diagnozowane na podstawie dwóch poziomów → albic i → spodic oraz → luvic i → argic. Obecnie gleby terenów uprawnych diagnozuje się na podstawie jednego poziomu, odpowiednio - spodic w bielicowych i argic w płowych, gdyż poziomy albic i luvic w tych glebach zostały przekształcone w poziom orny. Gleboznawstwo leśne więc dostarcza wzorców gleb które znikają z naszej przestrzeni geograficznej. Bardzo ważnym obszarem badań gleboznawstwa leśnego są wzajemne relacje gleby i roślinności leśnej. Bada ono wpływ roślinności na właściwości gleb i ich rolę w kształtowaniu siedlisk leśnych. Gleboznawstwo leśne wypracowało podstawy racjonalnej klasyfikacji siedlisk w lasach, która dostarcza praktyce leśnej wzorców składów gatunkowych odnawianych drzewostanów. Duże znaczenie dla lasów, a zwłaszcza dla kształtowania składów gatunkowych na odnawianych powierzchniach posiada zdefiniowanie pojęć: → dystroficzna gleba leśna, → oligotroficzna gleba leśna, → mezotroficzna gleba leśna, → eutroficzna gleba leśna.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Stanisław Brożek

Publikacje powiązane tematycznie

Uggla H., Uggla Z. 1979. Gleboznawstwo leśne. PWRiL. Warszawa.
Klasyfikacja gleb leśnych Polski 2000. Praca zbiorowa. CILP.
Brożek S., Zwydak M. 2003. Atlas gleb leśnych Polski. CILP.
Gleby w środowisku przyrodniczym i krajobrazach Europy. 2013. Praca zbiorowa (red. S. Brożek). Wydawnictwo UR Kraków.
Mroziński P., Modrzyński J. 2006. Właściwości gleby pod okapem czterech gatunków drzew leśnych po 30 latach od ich posadzenia na dwóch różnych siedliskach. Sylwan nr 8: 26-37.