Mezoregion przyrodniczo-leśny Pojezierza Krajeńskiego

(siedliskoznawstwo leśne), Powierzchnia ogólna mezoregionu (III.8) wynosi 4929 km², z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 26%. Występują krajobrazy naturalne glacjalne pagórkowate, rzadziej równinne, faliste i wzgórzowe. Nieco mniej jest krajobrazów fluwioglacjalnych równinnych i falistych. Urozmaicony krajobraz morenowy mezoregionu związany jest z transgresją lodowca skandynawskiego. Miejscami ponad morenę denną wznoszą się wały moren czołowych, ozy, kemy i drumliny – wysokość ich sięga do 210 m n.p.m. Teren przecięty jest rynnami jeziornymi, jezior jest jednak niewiele. Dominującymi utworami geologicznymi są plejstoceńskie gliny zwałowe, piaski i żwiry lodowcowe zlodowacenia północnopolskiego. Częste, głównie w dolinie Gwdy i w rejonie Złotowa, są także piaski i żwiry sandrowe, w większości pokryte lasem. Bardzo rzadko, w sąsiedztwie rzek i zagłębieniach terenu, występują holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Krajobraz roślinny ma układ mozaiki. W części północnej i północno-zachodniej przeważa krajobraz buczyn i ubogich dąbrów w odmianie pomorskiej, a w centrum mezoregionu – śródlądowych borów sosnowych i borów mieszanych w odmianie pomorskiej. Krajobraz grądowy w wariancie z udziałem świetlistych dąbrów tworzy szeroki pas na południu, grądowy w wariancie typowym znajduje się w części środkowo-wschodniej, a grądowy w wariancie typowym w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów – w części środkowo-zachodniej. W części środkowo-południowej spotykany jest też krajobraz borów mieszanych i grądów w odmianie pomorskiej z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów, a w części północno-wschodniej – krajobraz borów mieszanych i grądów. Lesistość jest średnia i wynosi 24%. Lasy tworzą małe i średnie kompleksy, głównie w środkowym biegu Gwdy (Czarne – Okonek) oraz na wschód od Złotowa. Zajmują około 1206 km², z czego 91% jest w zarządzie RDLP Szczecinek (nadleśnictwa: Niedźwiady – cz. płd.-wsch., Osusznica – cz. płd., Człuchów – bez cz. płn., Czarne Człuchowskie – cz. płd., Czarnobór – bez cz. zach., Borne Sulinowo – cz. płd.-wsch.), RDLP Piła (nadleśnictwa: Okonek – bez cz. zach., Lipka, Złotów, Kaczory – bez cz. zach., Jastrowie – cz. płn.) i RDLP To-ruń (nadleśnictwa: Rytel – cz. płd., Lutówko, Runowo, Tuchola – cz. zach., Zamrzenica – cz. zach., Różanna – cz. zach., Żołędowo – cz. zach., Szubin – cz. płn.). W Lasach Państwowych dominują siedliska BMśw 34%. LMśw 25%, Lśw 17% oraz Bśw 15 %. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje % oraz dąb 11%. Średni wiek drzewostanów wynosi 60 lat, a miąższość na 1/ha 240 m³. Lasy ochronne zajmują 27% pow.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Zielony R., Kliczkowska A., 2012: Regionalizacja przyrodniczo-leśna Polski 2010, CILP, Warszawa.

Publikacje powiązane tematycznie

Trampler T., Kliczkowska A., Dmyterko E., Sierpińska M. 1990. Regionalizacja przyrodniczo-leśna na podstawach ekologiczno-fizjograficznych. PWRiL, Warszawa.
Kondracki J. 2001. Geografia regionalna Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
Kliczkowska A., Zielony R., i in. (Red.) 2004. Siedliskowe podstawy hodowli lasu. Załącznik do Zasad Hodowli Lasu. ORW LP w Bedoniu, Warszawa 2004.
Marks L., Ber A., Gogołek W., Piotrowska K. [red. ]. 2006. Mapa Geologiczna Polski 1:500 000. Warszawa : Min. Środ., PIG.