Mezoregion przyrodniczo-leśny Sieradzko-Łódzki

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (VI.1) w granicach małpolskiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 8468 km², z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 22%. Dominują krajobrazy peryglacjalne równinne i faliste, rzadziej pagórkowate i wzgórzowe, a bardzo nieliczne są fluwioglacjalne równinne i faliste. Niewielkie powierzchnie zajmują krajobrazy zalewowych den dolin – akumulacyjne, a miejscami także tarasów nadzalewowych – akumulacyjne. Mezoregion obejmuje teren o rzeźbie uformowanej głównie w okresie zlodowacenia środkowopolskiego. Jest to bezjeziorna równina denudacyjna, miejscami z ciągami wzgórz morenowych i kemów, osiągających do 316 m n.p.m. (Góra Chełmno) na północ od Radomska i 206 m n.p.m. w okolicach Złoczewa. Przez Wzniesienia Łódzkie przechodzi granica pomiędzy dorzeczami Wisły i Odry. Dominują utwory geologiczne zlodowacenia środkowopolskiego, głównie plejstoceńskie gliny zwałowe, piaski i żwiry lodowcowe, oraz piaski i żwiry sandrowe. W okolicach Złoczewa oraz na południe od Bełchatowa nieco liczniejsze są żwiry, piaski, głazy i gliny moren czołowych oraz piaski i mułki kemów. W Kotlinie Szczercowskiej koło Bełchatowa występują iły, mułki, piaski, żwiry z węglem brunatnym z okresu neogenu; jest tam kopalnia odkrywkowa węgla brunatnego. Dolinę Warty i jej dopływów oraz bezodpływowe zagłębienia po zanikłych jeziorach wypełniają holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Wyższy taras rzeczny – nadzalewowy, utworzyły plejstoceńskie piaski, żwiry i mułki rzeczne zlodowacenia północnopolskiego. Krajobraz roślinny mezoregionu to głównie dąbrowy świetliste i grądy oraz bory mieszane i grądy w odmianie małopolskiej. Rzadko spotykane są krajobrazy borów, borów mieszanych i grądów w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów.
Lesistość jest mała i wynosi 20%. Lasy tworzą małe i średnie kompleksy; zajmują około 1690 km², z czego 62% jest w zarządzie RDLP w Poznaniu (nadleśnictwa: Turek – cz. płn.-wsch., i Koło – cz. płd.-wsch.) i RDLP w Łodzi (nadleśnictwa: Poddębice, Grotniki – bez cz. płn.-wsch., Brzeziny – bez cz. płd., Piotrków – cz. zach., Radomsko – cz. zach., Wieluń – cz. płn., Bełachatów, Kolumna i Złoczew – cz. płd.). W granicach mezoregionu znajdują się Lasy Doświadczalne SGGW w Rogowie. Jest tam założone w 1925 r. arboretum z licznymi kolekcjami dendrologicznymi. W Lasach Państwowych dominują siedliska BMśw 27 %, LMśw 24%, Bśw 23% i Lśw 11%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 83%. Średni wiek drzewostanów wynosi 67 lat, a miąższość na 1/ha 246 m³. Lasy ochronne zajmują 60% pow.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Zielony R., Kliczkowska A., 2012: Regionalizacja przyrodniczo-leśna Polski 2010, CILP, Warszawa.

 

Publikacje powiązane tematycznie

Trampler T., Kliczkowska A., Dmyterko E., Sierpińska M.. 1990. Regionalizacja przyrodniczo-leśna na podstawach ekologiczno-fizjograficznych. PWRiL, Warszawa.
Kondracki J. 2001. Geografia regionalna Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
Kliczkowska A., Zielony R., i in. (Red.) 2004. Siedliskowe podstawy hodowli lasu. Załącznik do Zasad Hodowli Lasu. ORW LP w Bedoniu, Warszawa 2004.
Marks L., Ber A., Gogołek W., Piotrowska K. [red. ]. 2006. Mapa Geologiczna Polski 1:500 000. Warszawa : Min. Środ., PIG.