(inżynieria leśna, gruntoznawstwo), zdolność podłoża gruntowego do przejmowania oddziaływań konstrukcji
bez utraty stateczności, zależna od właściwości wytrzymałościowych gruntów, rodzaju i cech konstrukcji oraz charakteru jej oddziaływań. Utrata stateczności może nastąpić na przykład wskutek wypierania gruntu spod fundamentu i nadmiernego jego osiadania, poziomego przesunięcia fundamentu, osuwiska, zsuwu fundamentu lub podłoża wraz z konstrukcją.

ŹRÓDŁO (AUTOR)
PN-B-02481:1998 Geotechnika Terminologia podstawowa, symbole literowe i jednostki miar. PKN Warszawa