owoc głogu (Crategus sp.)

(uboczne użytkowanie lasu), w stanie dzikim najpospolitsze w Polsce są 2 gatunki głogów: głóg jednoszyjkowy (Crategus monogyna JACQ) występujący w całym kraju na nizinach, rzadko w górach oraz (rzadziej) głóg dwuszyjkowy ( C. oxyacantha L.) na niżu, głównie w zachodniej części kraju i w niższych położeniach górskich. Występują w drzewostanach liściastych i mieszanych, na obrzeżach zbiorników wodnych, preferując stanowiska nasłonecznione. Wraz z innymi gatunkami głogów są często wprowadzane do zieleni miejskiej. Owoc jabłkowaty, okrągły, czerwony/brunatnoczerwony, dojrzewa w sierpniu i wrześniu. Zawiera stosunkowo dużo suchej masy (ok. 23%) i pektyn (1,5% w św.m.), a ponadto cukry, związki azotowe i niedużo kwasów organicznych. Zawartość soli mineralnych jest wysoka (są to związki potasu, fosforu, żelaza, wapnia, glinu, krzemu i magnezu). Jest średnio bogaty w witaminę C (ok. 50mg%), wyróżnia się natomiast dużą zawartością beta karotenu (prowitaminy A), witaminy B1 i flawonoidów. Owoce głogów są suche i niesmaczne, rzadko spożywane w stanie świeżym. W niewielkich ilościach stosuje się je jako dodatek do marmolad, dżemów, syropów, musów oraz w produkcji wyrobów alkoholowych.  Owoc (również kwiatostan) obu gatunków głogów ma duże znaczenie w kardiologii, geriatrii, leczeniu miażdżycy i nadciśnienia,wykazuje działanie moczopędne, rozkurczowe i przeciwbólowe.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Autor: prof. dr hab. inż. Anna Barszcz

Źródło: Anioł-Kwiatkowska J., Kwiatkowski S., Berdowski W. 1993. Rośliny lecznicze. Atlas. Wyd. Arkady, Warszawa. Antkowiak L. 1998. Rośliny lecznicze. Wyd AR w Poznaniu, Poznań. 

Publikacje powiązane tematycznie

Beiser R. 2018. Jadalne zioła i owoce - lasów, łąk i pól. Wyd. Amber, Warszawa. Grochowski W., Grochowski A. 1994. Leśne grzyby, owoce i zioła. Zbiór i wykorzystanie. PWRiL, Warszawa. Senderski M., E. 2017. Prawie wszystko o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd. M.E. Senderski, Podkowa Leśna. Seneta W., Dolatowski Jakub. 2009. Dendrologia. PWN, Warszawa. Tomanek J. 1986. Botanika leśna. PWRiL, Warszawa.