owoc jabłoni dzikiej, płonki (Malus sylvestris L.)

(uboczne użytkowanie lasu), występuje na terenie całego kraju, ale w dużym rozproszeniu, w górach rzadko. Gatunek traktowany jest w lasach jako cenna domieszka biocenotyczna. Wytwarza owoce typu jabłka, żółte lub zielone z rumieńcem, twarde i cierpkie. Dojrzewają we wrześniu i październiku, są trwałe. W porównaniu do owoców jabłoni uprawianych w sadach zawierają one więcej kwasów (głównie jabłkowego) i związków azotowych, sporo pektyn ale mniej cukrów. Górują nad jabłkami z sadów ze względu na zawartość witaminy C (blisko 5 razy więcej), witaminy PP, prowitaminy A oraz witamin z grupy B. Są też bogatym źródłem soli mineralnych - związków żelaza, magnezu, potasu, sodu, fosforu i in. Owoc ten nadaje się na różnego rodzaju przetwory, jest też ceniony w winiarstwie. Znaczenie użytkowe owoców jabłoni płonki jest nieduże, ze względu na ubogą bazę. Oznaczenie gatunku dziko rosnących jabłoni jest trudne, gdyż istnieje wiele form pośrednich między jabłonią płonką i odmianami hodowlanymi, które wystepują często w formie zdziczałych drzew zarówno w lasach jak też w miejscach dawnych, opuszczonych  osad i wsi, np. na terenach połemkowskich.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Autor: prof. dr hab. inż. Anna Barszcz

Źródło: Barszcz A. 2018. Surowce leśne. Materiały do wykładów. Wersja elektroniczna. ZULiD, UR, Kraków. Grochowski W. 1990. Uboczna produkcja leśna. PWN, Warszawa. 

Publikacje powiązane tematycznie

Grochowski W., Grochowski A. 1994. Leśne grzyby, owoce i zioła. Zbiór i wykorzystanie. PWRiL, Warszawa. Jaworski A. 1994. Charakterystyka hodowlana drzew leśnych. Wyd. Gutenberg, Kraków. Tomanek J. 1986. Botanika leśna. PWRiL, Warszawa.