piętra roślinne

(botanika, ekologia i geografia roślin),  strefy roślinności w górach, będące wyrazem zmieniających się, wraz ze wzniesieniem nad poziom morza, wszystkich podstawowych elementów klimatycznych. Typ układu piętrowego zależy od położenia geograficznego i kierunku przebiegu pasma, wielkości zajętego przez nie obszaru, a także charakteru roślinności na terenach przyległych. W polskich górach, np. w Tatrach wyróżnia się: regiel dolny (od podnóży do 1250 m n.p.m.) z przewodnim zbiorowiskiem buczyny karpackiej, regiel górny (1200-1550 m n.p.m.) z panującymi wysokogórskimi borami świerkowymi, piętro subalpejskie (1550-1800 m n.p.m.) z dominującymi zaroślami kosodrzewiny, piętro alpejskie (1800-2250 m n.p.m.) z murawami wysokogórskimi, piętro subniwalne (powyżej 2250 m n.p.m.), w którym podłoże skaliste jest przede wszystkim miejscem występowania zespołów porostów.