piętro pogórza

(Ekologia lasu, las jako zjawisko geograficzne), począwszy od tzw. Progu Sudeckiego, zaczynającego się na linii Zgorzelec – Złotoryja – Jawor – Sobótka – Gromnik – Racibórz, oraz Progu Karpackiego na linii Zebrzydowice – Kraków – Tarnów – Rzeszów – Przemyśl, rozpoczyna się teren wyżynny, stopniowo wznoszący się w kierunku południowym, tj. ku równoleżnikowo usytuowanym pasmom górskim. Cały ten obszar będący rozległym „przedgórzem” stanowi najniżej położone piętro roślinne. Charakteryzuje się ono występowaniem lasów mieszanych z dużym udziałem gatunków liściastych z typu lasu letniego, w szczególności dębów, graba i innych, początkowo gęsto jeszcze przemieszanych z sosną. Górna granica tego piętra przebiega na wysokości 400-600 m n.p.m. w zależności od wielkości masywu górskiego. Charakterystycznym typem lasu pogórza jest grąd, choć równie licznie występują tu bory i lasy mieszane z dużym udziałem dębu, jedliny i buczyny podgórskiej (Fagetum carpaticum collinum).

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Szymański S. (2000): Ekologiczne podstawy hodowli lasu. PWN, Warszawa.

Publikacje powiązane tematycznie

Kornaś J., Medwecka-Kornaś A. (2002). Geografia roślin. PWN, Warszawa.;
Mackenzie A., Ball A.S., Virdee S.R. (2005): Ekologia. Krótkie wykłady. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.;
Szymański S. (2000): Ekologiczne podstawy hodowli lasu. PWN, Warszawa.;
Weiner J. (2003): Życie i ewolucja biosfery. Podręcznik Ekologii Ogólnej. PWN, Warszawa.