prawo minimum Liebiga

(Ekologia lasu, podstawowe zasady, prawa i teorie ekologiczne), prawo sformułowane w 1840 przez niemieckiego chemika J. von Liebiga jako wynik jego eksperymentalnych badań nad potrzebami pokarmowymi roślin uprawnych. Mówi ono, że wzrost rośliny ograniczany jest przez ten czynnik pokarmowy, którego aktualnie najbardziej brakuje w środowisku, czyli będącego poniżej niezbędnego minimum w stosunku do potrzeb. Znalazło praktyczne zastosowanie w nawożeniu roślin: zgodnie z jego zasadą należy nawozić rośliny tym pierwiastkiem, który w glebie jest w niewystarczającej ilości. Odnosi się też w ograniczonym zasięgu do zwierząt i dotyczy składników pożywienia niezbędnych do wzrostu i rozwoju organizmu.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Łabno G. (2006): Ekologia. Słownik encyklopedyczny. Wydawnictwo Europa, Wrocław.

Publikacje powiązane tematycznie

Krebs Ch. J. (2011): Ekologia. Eksperymentalna analiza rozmieszczenia i liczebności. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.;
Mackenzie A., Ball A.S., Virdee S.R. (2005): Ekologia. Krótkie wykłady. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.;
Odum E. P. (1982): Podstawy ekologii. PWRiL, Warszawa.;
Weiner J. (2003): Życie i ewolucja biosfery. Podręcznik Ekologii Ogólnej. PWN, Warszawa.