promieniowanie mikrofalowe

(geomatyka), pasmo promieniowania pomiędzy podczerwienią a ultrakrótkimi falami radiowymi. Obejmuje fale o długości od 1 mm do 300 cm. Promieniowanie elektromagnetyczne z tego zakresu przenika przez chmury i m.in. z tej przyczyny mikrofale znalazły szerokie zastosowanie w badaniach teledetekcyjnych prowadzonych na obszarach tropikalnych, a także wszędzie tam, gdzie utrzymujące się zachmurzenie utrudnia zastosowanie obrazowania w zakresie optycznym i w podczerwieni. Intensywność naturalnego promieniowania mikrofalowego Ziemi jest niewielka, dlatego najczęściej pomiary w paśmie mikrofalowym wykonywane są w trybie aktywnym, w którym wykorzystuje się urządzenia wytwarzające sygnał w zakresie mikrofalowym i wysyłające go w kierunku badanego obiektu. Następnie sygnał odbity od obiektu, czyli sygnał echa, powraca w kierunku urządzenia nadawczego, jest w nim odbierany i rejestrowany. Zdjęcia powierzchni Ziemi mogą być pozyskiwane w dzień i w nocy, niezależnie od warunków atmosferycznych.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

„Słownik geomatyczny” zawarty w publikacji „Geomatyka w Lasach Państwowych – Część II. Poradnik praktyczny”, CILP, Warszawa 2013 r.