(inżynieria leśna, hydrologia), wskaźnik jakości wody obliczany przy wykonywaniu analiz wody. Określa różnicę między suchą pozostałością a pozostałością po prażeniu (spaleniu suchej pozostałości w temperaturze 600oC). Strata prażenia obejmuje rozkładające się w temperaturze poniżej 600oC substancje organiczne, wodę krystalizacyjną, azotyny, sole boru itp. Strata prażenia jest traktowana niekiedy jako orientacyjny wskaźnik zawartości w wodzie substancji organicznych.
ang. calcination loss
ŹRÓDŁO (AUTOR)Słownik hydrogeologiczny. Praca zbiorowa pod red. J. Dowgiałło, A. Kleczkowski, A. Macioszczyk, A. Rożkowski. PIG, Warszawa, 2002
Publikacje powiązane tematycznie
Byczyński H., Błaszyk T., Witczak S., 1979 – Zagrożenie i ochrona wód podziemnych przed zanieczyszczeniem. Wyd. Geol. Warszawa.
Osmęda-Ernst E., Witczak S., 1991 – Parametry wybranych zanieczyszczeń w wodach podziemnych W: Kleczkowski A.S. (red.), Ochrona wód podziemnych w Polsce, stan i kierunki badań: 201–215. Wyd. SGGW AR. Warszawa.
Witczak S., Adamczyk A., 1994, 1995 - Katalog wybranych fizycznych i chemicznych wskaźników zanieczyszczeń wód podziemnych i metod ich oznaczania . Biblioteka Monitoringu Środowiska Wyd. PIOŚ, Warszawa, Tom I: 111 p., Tom II: 579 s.