turzyca

(botanika leśna, rośliny zielne), Carex – rodzaj z rodziny Cyperaceae (botanika leśna, rośliny zielne), turzycowate, ciborowate), jeden  najliczniejszych wśród roślin okrytozalążkowych, liczący około 2000 gatunków występujących na całym świecie. W Polsce około 100 gatunków. Należą do niego wieloletnie rośliny zielne, które często wytwarzają rozłogi i występują w formie luźnych darń lub zbitych kęp. Łodyga ma przeważnie kształt trójkątny na przekroju poprzecznym, jest ulistniona u podstawy, albo na całej długości. Pochwiaste liście mają blaszki płaskie i szerokie albo wąskie, niekiedy szczeciniaste. Błony komórkowe zewnętrznych tkanek łodyg i liści są wysycone krzemionką. Kwiaty skupione na wierzchołku łodygi w postaci kłosów. Są wiatropylne, rozdzielnopłciowe i pozbawione okwiatu, a składają się z 3 pręcików oraz 2- lub 3-krotnego, górnego słupka, który jest zamknięty w osobnej osłonce, tzw. pęcherzyku. W żyznych lasach liściastych częstymi gatunkami są: turzyca leśna (Carex sylvatica Huds.), turzyca palczasta (Carex  digitata L.), turzyca orzęsiona (Carex  pilosa Scop.) i turzyca cienista (Carem  umbrosa Host.), natomiast w borach sosnowych – turzyca wrzosowiskowa (Carex  ericetorum Pollich.),  turzyca pigułkowata (Carex  pilulifera L.), niekiedy także turzyca owłosiona (Carex  hirta L.). W borach bagiennych występuje turzyca bagienna (Carex  limosa L). Gatunkiem charakterystycznym dla olsów i zarośli łozowych z klasy Alnetea glutinosae jest turzyca długowłosa (Carex. elongata L.), a częstymi składnikami tych zbiorowisk są: turzyca błotna (Carex  acutiformis L.), turzyca nibyciborowata (Carex pseudocyperus L.) i turzyca prosowa (Carex  paniculata L.). Rośliną diagnostyczną dla lasów łęgowych ze związku Alno-Ulmion oraz zespołu podgórskiego łęgu jesionowego Carici remotae-Fraxinetum jest turzyca rzadkokłosa (Carex. remota L.).